Al zo lang weg, maar nog zo in ons leven.

Gisteren was het 50 jaar geleden dat je, fysiek, verdween uit ons leven. Vijftig jaar heb ik nu samen met mijn moeder, jouw vrouw, mijn broers en zus geleefd zonder jou. Ik, de jongste van het gezin moet het vooral doen met de verhalen over jou, foto’s, de schilderijen die je hebt gemaakt en de vele brieven en gedichten die je hebt geschreven. Een enkele herinnering aan je koester ik nog. altijd tussen je benen gaan zitten als het onweerde en de warmte die ik voelde als je bij ons was. Ik was te jong om een echte vader naast me te hebben gevoeld in mijn jonge leven. Mama werd mijn moeder en vader tegelijk. Ook mijn broers probeerden  de taken van vader over te nemen naar hun kleine zusjes. lees verder >>